Το Open/Closed Principle (OCP) λέει ότι οι οντότητες λογισμικού πρέπει να είναι ανοιχτές για επέκταση αλλά κλειστές για τροποποίηση: θα πρέπει να προσθέσετε νέα συμπεριφορά προσθέτοντας νέο κώδικα, όχι επεξεργάζοντας υπάρχοντα, δοκιμασμένο κώδικα.
():
shape.kind == : * shape.r **
shape.kind == : shape.s **
shape.kind == : shape.w * shape.h
Κάθε νέος τύπος επιβάλλει αλλαγή σε μια αυξανόμενη αλυσίδα if/elif — εύθραυστη και μαγνήτης για σφάλματα.
from abc import ABC, abstractmethod
class Shape(ABC):
@abstractmethod
def area(self): ...
class Circle(Shape):
def __init__(self, r): self.r = r
def area(self): return 3.14159 * self.r ** 2
class Triangle(Shape): # NEW behavior = NEW class
def __init__(self, b, h): self.b, self.h = b, h
def area(self): return 0.5 * self.b * self.h
def total_area(shapes): # never changes again
return sum(s.area() for s in shapes)
Η προσθήκη Triangle απαιτεί μηδέν επεξεργασίες στο total_area — επέκταση χωρίς τροποποίηση.
→ polymorphism / inheritance → strategy pattern (inject behavior)
→ plugins / interfaces → higher-order functions / callbacks
Το OCP που γίνεται υπόθεσης καταλήγει σε υπερ-μηχανική — αφαιρέσεις που δημιουργήθηκαν για παραλλαγή που δεν έρχεται ποτέ. Εφαρμόστε το όπου η αλλαγή είναι πιθανή (ο "κανόνας τριών": αφαιρέστε αφού εμφανιστεί η παραλλαγή πραγματικά).
Η επεξεργασία δοκιμασμένου κώδικα για την προσθήκη χαρακτηριστικού κινδυνεύει παλινδρομήσεις σε όλα όσα υποστηρίζει ήδη αυτός ο κώδικας· το OCP περιορίζει τη νέα συμπεριφορά σε νέες, απομονωμένες μονάδες.
Είναι η αρχή πίσω από επεκτάσιμα frameworks και συστήματα plug-in — και εξαρτάται από το LSP, καθώς οι αντικαταστάσιμοι υπότυποι είναι αυτό που καθιστά το "κλειστό" πυρήνα ασφαλή για να μείνει ανέγγιχτος.