Πότε πρέπει να χρησιμοποιείς getters και setters (και πότε όχι);

Question

Accepted Answer

Τα getters/setters παρέχουν ελεγχόμενη πρόσβαση στα πεδία, αλλά η συνηθισμένη συνήθεια προσθήκης ενός *για κάθε πεδίο* είναι ένα anti-pattern. Το πραγματικό ερώτημα είναι: προσθέτει ο accessor αξία, ή απλώς εκθέτει ξανά ένα δημόσιο πεδίο με επιπλέον βήματα;

## Όταν ένας setter είναι δικαιολογημένος

```java
public class Thermostat {
    private int target;
    public void setTarget(int t) {     // setter adds VALIDATION
        if (t < 5 || t > 30)
            throw new IllegalArgumentException("out of range");
        this.target = t;
    }
    public int getTarget() { return target; }
}
```

Εδώ ο setter επιβάλλει ένα αμετάβλητο — αυτό αξίζει τον κόπο.

## Όταν είναι απλώς θόρυβος

```java
// Anti-pattern: "encapsulation theatre"
public class Point {
    private int x, y;
    public int getX() { return x; }    public void setX(int x){ this.x=x; }
    public int getY() { return y; }    public void setY(int y){ this.y=y; }
}
// This is no safer than public fields — and now x,y can change anytime.
```

## Μια καλύτερη νοοτροπία: πες, μην ρωτάς

Αντί να εκθέσεις την κατάσταση για να τη χειριστούν οι καλοί, εκθέσου *συμπεριφορά*:

```java
account.withdraw(100);          // ✅ behavior protects the rule
// vs
account.setBalance(account.getBalance() - 100);  // ❌ logic leaks to caller
```

## Γιατί είναι σημαντικό

Ένας setter σε κάθε πεδίο είναι ελάχιστα καλύτερος από το να κάνεις το πεδίο δημόσιο — δίνει μια ψευδή αίσθηση ενθυλάκωσης ενώ επιτρέπει σε κάθε καλούντα να μεταλλάξει ελεύθερα την κατάσταση.

Η σχεδίαση γύρω από τη συμπεριφορά ("πες, μην ρωτάς") διατηρεί τα αμετάβλητα μέσα στο αντικείμενο, μειώνει τη σύζευξη και συχνά αποκαλύπτει ότι πολλά πεδία θα πρέπει να είναι αμετάβλητα χωρίς καθόλου setter.