Πολυμορφισμός ("πολλές μορφές") επιτρέπει σε μία ενιαία διεπαφή να λειτουργεί με διαφορετικούς υποκείμενους τύπους. Η ίδια κλήση εκτελεί διαφορετικό κώδικα ανάλογα με το πραγματικό αντικείμενο — επιλεγμένο κατά την εκτέλεση. Αυτός είναι ο πολυμορφισμός υποτύπου.
{ String { ; } }
{ String { ; } }
{ String { ; } }
Animal[] zoo = { (), () };
(Animal a : zoo) {
System.out.println(a.speak());
}
Ο βρόχος καλεί a.speak() χωρίς να ενδιαφέρεται ποιό ζώο είναι — ο χρόνος εκτέλεσης αποστέλλει στη σωστή υπερσκίαση.
Μπορείτε να προσθέσετε έναν νέο υποτύπο Animal αργότερα, και ο παραπάνω βρόχος συνεχίζει να λειτουργεί με μηδενικές αλλαγές. Ο κώδικας εξαρτάται από τον αφηρημένο τύπο, όχι από συγκεκριμένες κλάσεις.
caller → Animal.speak() ──dispatch──▶ Dog.speak() OR Cat.speak()
(one interface) (many implementations)
Μην το συγχέετε με υπερφόρτωση (ίδιο όνομα μεθόδου, διαφορετικές παράμετροι, επιλυόμενες κατά το χρόνο μεταγλώττισης). Ο πραγματικός (υποτύπου) πολυμορφισμός επιλύεται κατά το χρόνο εκτέλεσης με βάση το αντικείμενο.
Ο πολυμορφισμός είναι αυτό που κάνει τον αντικειμενοστραφή προγραμματισμό επεκτάσιμο: νέα συμπεριφορά έρχεται ως νέα κλάση, όχι ως τροποποιήσεις διάσπαρτες σε αλυσίδες if/else.
Είναι ο μηχανισμός πίσω από την Αρχή Open/Closed και τα περισσότερα pattern σχεδίασης — προγραμματίζετε σε μία διεπαφή και αφήνετε τη διαπομπή του χρόνου εκτέλεσης να επιλέξει την υλοποίηση.