Coupling मापन करते की एक module दुसर्या module वर किती अवलंबून आहे; cohesion मापन करते की module च्या आंतरील भाग किती मजबूतपणे एकत्र आहेत. लक्ष्य: कमी coupling, अधिक cohesion.
HIGH cohesion → a class does ONE well-defined job, parts relate strongly ✅
LOW coupling → modules interact through small, stable interfaces ✅
# LOW cohesion: unrelated responsibilities jammed together
class Utils:
def parse_csv(self, s): ...
def send_email(self, to): ...
def hash_password(self, p): ... # nothing in common
# HIGH cohesion: each class has a single, focused purpose
class CsvParser: ...
class Mailer: ...
class PasswordHasher: ...
# TIGHT: OrderService is welded to a concrete class
class OrderService:
def __init__(self):
self.db = MySqlDatabase() # can't swap or test in isolation
# LOOSE: depends on an abstraction, injected in
class OrderService:
def __init__(self, db: Database): # any Database works
self.db = db
Saiل coupling तुम्हाला MySqlDatabase ला test साठी in-memory fake सह बदलू देते, OrderService मध्ये कोणतेही संपादन न करता.
कडक coupling हेच आहे जे बदल "ripple" करते — एक class स्पर्श करा आणि दहा इतर तुटतात; loose coupling बदल त्यांच्या स्त्रोतापर्यंत मर्यादित करते.
उच्च cohesion कोड शोधण्यायोग्य आणि testable बनवते: जेव्हा एक class एक गोष्ट करते, तेव्हा तुम्हाला माहीत असते की तर्क कोठे राहतात आणि test काय कव्हर करायला हवे.
हे दोन मेट्रिक्स जवळजवळ प्रत्येक इतर डिজाइन तत्त्वाचा आधार आहेत.