डायनामिक डिस्पॅच हा रनटाइम मेकॅनिজम आहे जो निर्णय घेतो की कोणत्या मेथड इम्प्लिमेंटेशन चलवायचे हे ऑब्जेक्टच्या वास्तविक प्रकारानुसार निर्भर करते, व्हेरिएबलच्या घोषित प्रकारनुसार नाही. बहुतेक क्लास-आधारित भाषा हे व्हर्चुअल मेथड टेबल (vtable) द्वारे लागू करतात.
प्रत्येक क्लासला त्याच्या मेथड इम्प्लिमेंटेशन्सचा पॉइंटर टेबल आहे. प्रत्येक ऑब्जेक्टला त्याच्या क्लासच्या vtable चा एक लपलेला पॉइंटर असतो. व्हर्चुअल कॉल असे होते: ऑब्जेक्टच्या vtable मध्ये मेथड शोधा, नंतर तेथे जा.
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
कंपाइलर Animal.speak हार्डकोड करत नाही; ते "या ऑब्जेक्टच्या vtable च्या स्लॉट N वर कॉल करा" असे उत्सर्जित करते.
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| भाषा | डिफॉल्ट | नोट्स |
|---|---|---|
| Java | डिफॉल्टनुसार व्हर्चुअल | final/static/private नॉन-व्हर्चुअल आहेत |
| C++ | डिफॉल्टनुसार नॉन-व्हर्चुअल | डायनामिक डिस्पॅचसाठी virtual मार्क करणे आवश्यक आहे |
| Python | नेहमीच डायनामिक | ऑब्जेक्टच्या dict/MRO द्वारे मेथड लुकअप |
थोडी खर्च (एक अप्रत्यक्षता) आहे आणि ते इनलाइनिंग बंद करते. C++ मध्ये, virtual विसरल्याने कॉल स्टॅटिकली बांधले जातात आणि ओव्हरराइड्स चुप्पीचे असतात नाही कॉल केले - एक सूक्ष्म बग.
डिस्पॅच समजून घेतल्याने हे स्पष्ट होते की का ओव्हरराइडिंग कार्य करते आणि घोषित प्रकार वर्तन निर्धारित का करत नाही - गोंधळाचा सामान्य स्त्रोत.
हे वास्तविक परिणामांही स्पष्ट करते: व्हर्चुअल कॉलचा कर्मचारी खर्च, कन्स्ट्रक्टर्स का व्हर्चुअल मेथड कॉल करू नये, आणि C++ का स्पष्टपणे virtual आवश्यक आहे.
सविस्तर उत्तरांसह IT मुलाखत प्रश्नांचे ग्रंथालय — Junior पासून Senior पर्यंत.
देणगी द्या