जेनेरिक्स तुम्हाला प्रकार द्वारे पॅरामेट्रीकृत क्लास आणि पद्धती लिहिण्याची परवानगी देते, जेणेकरून समान कोड अनेक प्रकारांसह कार्य करते आणि संकलन-काळातील प्रकार सुरक्षा राखते. हे पॅरामेट्रिक पॉलिमॉर्फिজम आहे — "एक आकार, कोणताही प्रकार".
();
list.add();
(String) list.get();
// With generics: type is known and checked at compile time
List<String> list = new ArrayList<>();
list.add("hi");
String s = list.get(0); // no cast; list.add(42) won't compile
class Box<T> { // T is a type parameter
private T value;
Box(T value) { this.value = value; }
T get() { return value; }
}
Box<Integer> b = new Box<>(42); // T = Integer, checked at compile time
int n = b.get(); // no cast needed
<T extends Comparable<T>> // bounded: T must be comparable
List<? extends Number> // covariance: accept List<Integer>, List<Double>
Java रनटाइमवर जेनेरिक प्रकार मिटवून देते (type erasure) — तुम्ही new T() किंवा instanceof List<String> करू शकत नाही. C++ टेम्पलेट आणि C# जेनेरिक्स वेगळे वर्तन करतात (monomorphization / reified types).
जेनेरिक्स पुनर्वापर आणि सुरक्षा एकाच वेळी देते: एक List<T> प्रत्येक घटक प्रकारासाठी काम करते, आणि संकलक त्या प्रकारची त्रुटी पकडते जी अन्यथा रनटाइम क्रॅश होते.
ते असुरक्षित कास्ट दूर करते आणि संग्रह यांचा आधार आहे, ज्यामुळे कोड अधिक पुनर्वापरयोग्य आणि गैरवापर करणे कठीण बनते.