पॉलिमॉर्फिज्म ("अनेक रूप") हे एका इंटरफेसला विविध अंतर्निहित प्रकारांसह काम करण्याची अनुमती देते। समान कॉल वास्तविक ऑब्जेक्टच्या आधारावर भिन्न कोड चलवतो — रनटाइमवर निवडले जाते। हे सबटाइप पॉलिमॉर्फिज्म आहे।
{ String { ; } }
{ String { ; } }
{ String { ; } }
Animal[] zoo = { (), () };
(Animal a : zoo) {
System.out.println(a.speak());
}
लूप कोणता प्राणी आहे हे पहिल्यांच न देखता a.speak() कॉल करतो — रनटाइम योग्य ओव्हरराइडमध्ये डिस्पॅच करतो।
तुम्ही नंतर एक नई Animal सबटाइप जोडू शकता, आणि वरील लूप शून्य बदलांसह काम करत राहते। कोड अमूर्त प्रकारावर अवलंबून असतो, ठोस वर्गांवर नाही।
caller → Animal.speak() ──dispatch──▶ Dog.speak() OR Cat.speak()
(one interface) (many implementations)
यास ओव्हरलोडिंगसह गोंधळ करू नका (समान पद्धतीचे नाव, भिन्न पॅरामीटर, संकलन समयी सोडविलेले)। खरी (सबटाइप) पॉलिमॉर्फिज्म रनटाइमवर ऑब्जेक्टच्या आधारावर सोडविली जाते।
पॉलिमॉर्फिज्म हेच आहे जे OOP ला विस्तारित करते: नवीन वर्तन नवीन वर्ग म्हणून येते, if/else शृंखलांमध्ये विखुरलेल्या संपादनांचा नाही।
हे Open/Closed तत्त्व आणि बहुतेक डिজाइन पॅटर्नच्या मागे आहे — तुम्ही इंटरफेसला कोड करता आणि रनटाइम डिस्पॅचला अंमलबजावणी निवडू देता.