Gdy sztuczna inteligencja absorbuje rutynowe pisanie, wartość przesuwa się do umiejętności, które decydują co zbudować i czy to jest poprawne. Te umiejętności były zawsze ważne; AI tylko usuwa biurokrację, która ukrywała ich brak. Łączący wątek to gust i osąd — wiedzenie, co wygląda dobrze i umiejętność jego obrony.
Wszystkie to sprowadzają się do osądu: zdolności do spojrzenia na wynik i stwierdzenia, czy jest naprawdę dobry — bezpieczny, pielęgnacyjny, poprawny, odpowiedni dla kontekstu. AI może wygenerować sto opcji; gust to to, co wybiera właściwą i odrzuca resztę.
Kiedy produkcja kodu jest tania, wąskie gardło przesuwa się do kierunku i oceny. Programiści, którzy się rozwijają, to nie najszybscy pisarze — to ci, którzy dobrze formułują problemy, rygorystycznie przeglądają i mają osąd, aby odróżnić dobry kod od jedynie wiarygodnego. Celowe budowanie tych umiejętności wyższego rzędu, zamiast tylko polegania na AI do produkcji, to to, co się kumuluje w trakcie kariery.