Dinamik dispatch, değişkenin bildirilen türüne değil, nesnenin gerçek türüne dayalı olarak hangi yöntem uygulamasının çalışacağını belirleyen çalışma zamanı mekanizmasıdır. Çoğu sınıf tabanlı dil bunu sanal yöntem tablosu (vtable) ile uygular.
Her sınıfın kendi yöntem uygulamalarına işaretçilerin tablosu vardır. Her nesne, kendi sınıfının vtable'ına gizli bir işaretçi tutar. Sanal bir çağrı şöyle olur:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
Derleme aracı Animal.speak kodunu sabit olarak kodlamaz; "bu nesnenin işaret ettiği vtable'ın N numaralı yuvasını çağır" yayınlar.
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Dil | Varsayılan | Notlar |
|---|---|---|
| Java | Varsayılan sanal | final/static/private sanal olmayan |
| C++ | Varsayılan sanal değil | Dinamik dispatch için virtual işaretlenmelidir |
| Python | Her zaman dinamik | Nesnenin dict/MRO aracılığıyla yöntem araması |
Küçük bir maliyet (dolaylı erişim) vardır ve bu satır içi almayı engeller. C++'da virtual unutmak, çağrıların statik olarak bağlanması ve geçersiz kılmaların sessizce çağrılmadığı anlamına gelir — ince bir hata.
Dispatch'i anlamak, geçersiz kılmanın neden çalıştığını ve bildirilen türün davranışı neden belirlemediğini açıklar — yaygın bir karışıklık kaynağıdır.
Ayrıca gerçek sonuçları da açıklar: sanal çağrıların performans maliyeti, neden oluşturucular sanal yöntemleri çağırmamalıdır ve C++ neden virtual öğesini açık şekilde gerektirir.
Junior'dan Senior'a detaylı cevaplarla bir BT mülakat soruları kütüphanesi.
Bağış Yap