Liskov Substitution Principle (LSP), bir alt türün nesnelerinin, temel türleri için ikame edilebilir olması gerektiğini belirtir programın doğruluğunu bozmadan. Kod Base ile çalışıyorsa, herhangi bir Subclass ile de çalışmalıdır — aynı davranış beklentileri, hiç sürpriz yok.
class Rectangle {
protected int w, h;
void setWidth(int w) { this.w = w; }
void setHeight(int h) { this.h = h; }
int area() { return w * h; }
}
class Square extends Rectangle { // "a square IS-A rectangle"... seemingly
void setWidth(int w) { this.w = w; this.h = w; } // keep sides equal
void setHeight(int h) { this.w = h; this.h = h; }
}
void resize(Rectangle r) {
r.setWidth(5);
r.setHeight(4);
assert r.area() == 20; // holds for Rectangle... FAILS for Square (area=16)
}
Square, arayanların güvendiği sözleşmeyi ihlal eder: genişlik ve yüksekliği bağımsız olarak ayarlama. İngilizce "is-a" testini geçer ancak LSP'yi ihlal eder.
A subtype must NOT:
✗ strengthen preconditions (demand more than the base, e.g. reject valid inputs)
✗ weaken postconditions (promise less than the base)
✗ break invariants the base guarantees
✗ throw new unexpected exceptions for previously valid calls
A subtype MAY:
✓ weaken preconditions (accept more) ✓ strengthen postconditions (promise more)
Bu, girdilerin kontravaryansı, çıktıların kovaryansı — LSP'nin resmi özüdür.
Mirasçılığı bırakın: Square ve Rectangle ikisi de area()'li Shape'ler, ancak biri diğeri değildir. Davranışı modelleyin, naif taksonomiye değil.
LSP, polymorphizmi güvenli kılan şeydir: olmadan, her if (x instanceof Square) kontrolü geri sızar, alt tipleme amacını yok eder.
Mirasçılık tasarımını davranışsal sözleşmeler etrafında yeniden çerçevelendirir, kelime dağarcığına değil — "bileşimi tercih et"in gerçek nedeni pek çok is-a ilişkisinin sessizce LSP'yi ihlal etmesidir.