Open/Closed Principle (OCP), yazılım varlıklarının uzantı için açık ancak değişiklik için kapalı olması gerektiğini söyler: mevcut, test edilmiş kodu düzenlemek yerine yeni kod ekleyerek yeni davranış eklemelisiniz.
():
shape.kind == : * shape.r **
shape.kind == : shape.s **
shape.kind == : shape.w * shape.h
Her yeni tür büyüyen if/elif zincirinde bir değişikliği zorunlu kılar — kırılgan ve hatalar için bir mıknatıs.
from abc import ABC, abstractmethod
class Shape(ABC):
@abstractmethod
def area(self): ...
class Circle(Shape):
def __init__(self, r): self.r = r
def area(self): return 3.14159 * self.r ** 2
class Triangle(Shape): # NEW behavior = NEW class
def __init__(self, b, h): self.b, self.h = b, h
def area(self): return 0.5 * self.b * self.h
def total_area(shapes): # never changes again
return sum(s.area() for s in shapes)
Triangle eklemek total_area'ya sıfır düzenleme gerektirir — değişiklik olmadan uzantı.
→ polymorphism / inheritance → strategy pattern (inject behavior)
→ plugins / interfaces → higher-order functions / callbacks
Spekülatif olarak yapılan OCP aşırı mühendislik hale gelir — asla gelmeyecek varyasyon için inşa edilen soyutlamalar. Değişikliğin muhtemel olduğu yerde uygulayınız ("üç kuralı": varyasyon gerçekten ortaya çıktıktan sonra soyutlayınız).
Deneyimli test edilmiş kodu bir özellik eklemek için düzenlemek, o kodun zaten desteklediği her şeyde regresyon riski oluşturur; OCP yeni davranışı yeni, izole birimlerle sınırlandırır.
Bu, genişletilebilir çerçevelerin ve eklenti sistemlerinin arkasındaki ilkedir — ve LSP'ye bağlıdır, çünkü ikame edilebilir alt türler "kapalı" çekirdeği dokunulmadan güvenle bırakmayı mümkün kılan şeydir.