Konstruktor zawsze zwraca zupełnie nową instancję dokładnie swojej klasy, z nazwą ustaloną do klasy. Metoda factory to zwykła (często statyczna) metoda, która tworzy obiekty — dając ci swobodę nad nazewnictwem, którym podtypem powrócić i czy w ogóle utworzyć nowy obiekt.
public class Color {
private final int r, g, b;
private Color(int r, int g, int b) { this.r=r; this.g=g; this.b=b; }
// Named factories: clearer intent than overloaded constructors
public static Color fromRgb(int r, int g, int b) { return new Color(r,g,b); }
public static Color fromHex(String hex) { /* parse */ return new Color(0,0,0); }
// Can return a CACHED instance instead of always allocating
private static final Color BLACK = new Color(0,0,0);
public static Color black() { return BLACK; } // no 'new' every call
}
| Konstruktor | Metoda factory | |
|---|---|---|
| Nazwa | Ustalona do klasy | Opisowa (fromHex) |
| Typ zwracany | Dokładnie ta klasa | Dowolny podtyp / interfejs |
| Tożsamość | Zawsze nowy | Może cachować/poolować/ponownie wykorzystywać |
| Może zawieść elegancko | Rzuca wyjątek | Może zwrócić null/Optional |
Optional<User> u = User.tryParse(json); // a constructor can't return Optional
Factory'ego dodają pośredniość i mogą ukrywać to, co jest naprawdę konstruowane. Użyj zwykłego konstruktora do prostego tworzenia wartości; sięgnij po factory, gdy potrzebujesz nazewnictwa, polymorficznych zwrotów lub kontroli instancji.
Metody factory oddzielają wywołujących od konkretnych klas — możesz zwrócić inną implementację lub buforowaną instancję bez zmiany miejsc wywołania.
Często również jasne są API: Color.fromHex("#fff") czyta się lepiej niż przeciążenie konstruktora, a nazwane factory'ego omijają niejednoznaczność wielu konstruktorów o tych samych typach.