Dynamic dispatch to mechanizm czasu wykonania, który decyduje którą implementację metody uruchomić na podstawie rzeczywistego typu obiektu, a nie zadeklarowanego typu zmiennej. Większość języków opartych na klasach implementuje to za pomocą tabeli metod wirtualnych (vtable).
Każda klasa ma tabelę wskaźników do swoich implementacji metod. Każdy obiekt zawiera ukryty wskaźnik do vtable swojej klasy. Wirtualne wywołanie wygląda następująco:
Animal a = new Dog();
a.speak();
a ──▶ Dog object ──▶ [Dog vtable]
speak() ──▶ Dog.speak() ← chosen at RUNTIME
Kompilator nie koduje na stałe Animal.speak; emituje "call slot N of whatever vtable this object points to".
Animal a = new Dog(); // declared Animal, actual Dog
a.speak(); // → Dog.speak(), because dispatch uses the OBJECT
| Language | Default | Notes |
|---|---|---|
| Java | Virtual by default | final/static/private are non-virtual |
| C++ | Non-virtual by default | Must mark virtual for dynamic dispatch |
| Python | Always dynamic | Method lookup via the object's dict/MRO |
Istnieje niewielki koszt (pośrednictwem) i blokuje inlining. W C++ zapomniani virtual oznacza, że wywołania wiążą się statycznie, a przesłonięcia są cicho nie wywoływane — subtelny błąd.
Zrozumienie dispatch wyjaśnia dlaczego przesłanianie działa i dlaczego zadeklarowany typ nie określa zachowania — częste źródło zamieszania.
Jasno wyjaśnia również rzeczywiste konsekwencje: koszt wydajności wirtualnych wywołań, dlaczego konstruktory nie powinny wywoływać metod wirtualnych, i dlaczego C++ wymaga virtual w jawny sposób.