ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਪੋਸਟ-ਮਾਰਟਮ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਸਿਸਟਮ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਸਵਾਲ ਕਦੇ ਵੀ "ਕਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ" ਨਹੀਂ ਹੋਂਦਾ, ਪਰ "ਸਾਡੇ ਸਿਸਟਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨ ਦਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸੰਭਵ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ?" ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ ਪਲ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਕਾਰਣ ਦਫ਼ਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਹੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਪਚਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਘਟਨਾਵਾਂ ਮਹਿੰਗਾ ਪਾਠ ਹਨ — ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਪੋਸਟ-ਮਾਰਟਮ ਹੀ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਬਕ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸੀ ਉਪਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਿਸਟਮ ਹਰ ਅਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਰੱਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਟੀਮ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ।