Traktuję AI jako szybkiego, niezmęczonego juniora w parze — świetne do pierwszych szkiców i eksploracji, nigdy jako ostateczny autorytet. Przyspieszają pracę; osąd i weryfikacja pozostają u mnie. Jako lider, sposób, w jaki go używam, również stanowi przykład dla zespołu.
Tryb awaryjny to zaufanie płynnym wynikiem. Dlatego:
Gdy dzielę się promptem, który zadziałał, lub pokazuję, jak złapałem halucynowany API w review, zespół uczy się dobrej praktyki, nie tylko narzędzia. Norma, którą modeluję, to: AI przyspieszą, ale inżynier odpowiada.
Zastosowane prawidłowo, AI usuwa nudne prace i uwalnia zespół do pracy wymagającej osądu, którą robią tylko ludzie. Zastosowane ślepo, zalewa codebase wiarygodnie wyglądającymi błędami. Różnica zależy całkowicie od tego, jak lider go używa i jaki przykład daje.