Bezzastrzutowa postmortem traktuje incydent jako porażkę systemów i warunków, a nie ludzi. Pytanie nigdy nie brzmi "kto to zepsuł", ale "jak nasze systemy pozwoliły rozsądnej osobie spowodować to, i jak sprawimy, żeby to było niemożliwe następnym razem?"
W momencie, gdy ludzie boją się być obwiniani, ukrywają szczegóły, minimalizują swoją rolę, a rzeczywiste przyczyny pozostają pogrzebane. Bezpieczeństwo psychologiczne napędza szczerość, a szczerość to jedyna rzecz, która produkuje poprawki, które rzeczywiście się utrzymują.
Incydenty to droga edukacja — bezzastrzutowa postmortem to sposób, w jaki rzeczywiście zdobywasz lekcję. Zrobione dobrze, ta sama awaria się nie powtarza, system staje się bardziej odporny z każdą porażką, a zespół wierzy, że przyznanie się do błędu poprawia sytuację, a nie pogarsza.