Bezpieczeństwo psychologiczne buduje się zachowaniem, a nie ogłaszaniem go. Juniorzy obserwują, co dzieje się, gdy ktoś przyzna, że czegoś nie wie, więc najważniejszą dźwignią jest to, jak ja i seniorzy reagujemy w tych momentach. Bezpieczeństwo zasługuje się publicznie, wielokrotnie.
Zespoły z wysokim bezpieczeństwem psychologicznym wcześniej ujawniają problemy, szybciej się uczą i zatrzymują ludzi. Juniorzy, którzy czują się bezpiecznie, stają się produktywnymi seniorami; juniorzy, którzy czują się oceniani, ukrywają błędy, aż staną się incidentami, a potem odchodzą.