Një post-mortem pa fajësim i trajtonte incidentin si dështim i sistemeve dhe kushteve, jo i njerëzve. Pyetja nuk është kurrë "kush e prishi" por "si e lejuan sistemet tona një person të arsyeshëm të shkaktojë këtë, dhe si e bëjmë të pamundur herën e ardhshme?"
Në momentin kur njerëzit frikësohen nga fajësimi, ata fshihin detaje, minimizojnë rolin e tyre, dhe shkaqet e vërteta qëndrojnë të varrosura. Siguria psikologjike nxit sinqeritetin, dhe sinqeriteti është e vetmja gjë që prodhon zgjidhje që vërtet qëndrojnë.
Incidentet janë edukimi i shtrenjtë — një post-mortem pa fajësim është si ju në të vërtetë merrni mësimin. Bërë mirë, e njëjta ndërprerje nuk përsëritet, sistemi bëhet më rezistent me çdo dështim, dhe skuadra beson se të pranosh një gabim e bën gjërat më të mira, jo më të këqija.