คุณสร้างสภาพแวดล้อมที่วิศวกร junior รู้สึกปลอดภัยที่จะถามคำถามและทดลองอย่างไร?

Question

Accepted Answer

**Psychological safety สร้างขึ้นด้วยพฤติกรรม ไม่ใช่ด้วยการประกาศ** junior เฝ้าดูว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีคนยอมรับว่าตนไม่รู้บางอย่าง ดังนั้นคันโยกที่สำคัญที่สุดคือวิธีที่ผมและวิศวกร senior ตอบสนองในช่วงเวลาเหล่านั้น คุณได้รับความปลอดภัยในที่สาธารณะ ครั้งแล้วครั้งเล่า

## สิ่งที่เป็นรูปธรรมที่ผมทำ

- **ทำให้เห็นว่าตัวเองก็ผิดพลาดได้** ผมถามคำถาม "โง่ ๆ" ในการประชุม พูดว่า "ผมไม่รู้ มาหาคำตอบกัน" และเล่าบั๊กของตัวเองอย่างเปิดเผย ถ้า lead ไม่แน่ใจได้ ทุกคนก็ไม่แน่ใจได้
- **ทำให้การถามเป็นเรื่องปกติในฐานะคุณสมบัติ ไม่ใช่ภาษี** ผมบอกคนใหม่ชัด ๆ ว่า "ถ้าติดเกิน 30 นาที ให้ถาม การถามเร็วคือพฤติกรรมที่คาดหวัง ไม่ใช่ความล้มเหลว"
- **ตอบสนองให้ดีทุกครั้ง** อย่าถอนหายใจ อย่าพูด "ก็แน่นอนอยู่แล้ว" อย่าทำให้ใครรู้สึกตัวเล็กที่ไม่รู้ ปฏิกิริยาแบบดูแคลนครั้งแรกอาจทำให้คน ๆ หนึ่งเงียบไปหลายเดือน
- **สร้างพื้นที่ความเสี่ยงต่ำให้ทดลอง** sandbox, spike branch, การ pairing และการแยกชัดเจนระหว่างโค้ดสำรวจกับโค้ด production เพื่อให้การลองสิ่งต่าง ๆ ถูกและปลอดภัย
- **blameless postmortem** เมื่อบางอย่างพัง เราถาม "อะไรในระบบที่ทำให้สิ่งนี้เกิดขึ้นได้?" ไม่ใช่ "ใครทำ?"

## เสริมแรงเชิงโครงสร้าง

- มอบหมาย **buddy หรือ mentor** เพื่อให้ junior มีคนหนึ่งคนที่ชัดเจนให้ถามได้โดยไม่รู้สึกเป็นภาระ
- ชมคำถามที่ดีในที่สาธารณะ: "คำถามเยี่ยมมาก ผมก็สงสัยเหมือนกัน"
- ให้ feedback ที่ **เฉพาะเจาะจง อ่อนโยน และนำไปปฏิบัติได้** ในการ review โค้ด; review ที่โค้ด ไม่ใช่ที่ตัวคน

## กับดัก

- **พูดว่า "ไม่มีคำถามไหนโง่" แล้วทำตรงกันข้าม** คำพูดที่ไม่ตรงกับพฤติกรรมทำลายความไว้วางใจเร็วกว่าความเงียบ
- ปล่อยให้ senior คนหนึ่งที่ปากร้ายบ่อนทำลายวัฒนธรรมทั้งหมด; ผมจัดการเรื่องนั้นโดยตรงและเป็นการส่วนตัว
- สับสนระหว่างความปลอดภัยกับการไม่มีมาตรฐาน ความปลอดภัยหมายความว่าปลอดภัยที่จะผิดและเรียนรู้ ไม่ใช่ว่าคุณภาพไม่สำคัญ

## ทำไมจึงสำคัญ

ทีมที่มี psychological safety สูงเผยปัญหาได้เร็วกว่า เรียนรู้เร็วกว่า และรักษาคนได้ junior ที่รู้สึกปลอดภัยกลายเป็น senior ที่มีผลิตภาพ; junior ที่รู้สึกถูกตัดสินจะซ่อนความผิดพลาดจนกลายเป็น incident แล้วก็ลาออก